glop.nl

Published in headlines

Geen tranen om dood van Fortuyn

vrijdag, 06 mei 2022 18:28 Written by 

Additional Info

  • image: image
  • aankeiler:
    Pim Fortuyn heeft met zijn racistische uitspraken veel haat gezaaid. Dat bleek eens te meer uit de 10 dagen durende nationalistische orkaan die direct na zijn dood op 6 mei 2002 opstak. Alles wat links was werd bedreigd, zonder dat men daar bij machte was om te reageren. Toen de storm ging liggen, bleek er een ongekende parlementaire ruk naar rechts te hebben plaatsgevonden.
    Direct na de moord op Fortuyn werd Nederland beheerst door één vraag: was de dader een vluchteling of migrant, of erger nog: een moslim? Er is de afgelopen 10 jaar door beleidsmakers, politici en opiniemakers zo'n door en door racistische en nationalistische sfeer gecreëerd dat iedereen het wist: als het geen witte is, dan breekt de pleuris uit. De onderhuidse dreiging van racistisch geweld, die inmiddels 'normaal' geworden is in onze samenleving, was een avond lang voor iedereen overduidelijk voelbaar. Er hing een pogromstemming in de lucht. Er ging daarom een zucht van verlichting door kringen van migranten, vluchtelingen en linksen toen bekend werd dat de vermoedelijke dader een witte man was.
    Driekleur
    Pogroms bleven gelukkig nog uit, maar Nederland werd wel ondergedompeld in een 10 dagen durende krankzinnige orgie van nationalisme en aanvallen op links, die uiteindelijk uitmondde in een parlementaire ruk naar rechts. In de media, bij stille tochten, bloemenzeeën en condoleanceregisters werd steeds bezworen dat de moord "on-Nederlands" zou zijn. Overal doken de driekleuren op om de vermeende "veramerikanisering" van de politiek een halt toe te roepen. "Moordenaar van het volk", stond gekrast onder een foto van de vermoedelijke dader, die door voorbijgangers bespuugd werd. De mensenmassa's gingen de straat op om Nederland te beschermen, nu "de democratie" aangevallen was, en de natie haar "maagdelijkheid" en "onschuld" verloren had. Fortuyn werd postuum uitgeroepen tot "Neerlands hoop in bange dagen" en "verlosser van het vaderland" die "ons zou bevrijden uit het moeras van immigratie en criminaliteit". "Jij gaf ons weer hoop", stond te lezen op een spandoek bij zijn begrafenis. Fortuyn zou een "goddelijke opdracht" gehad hebben, zo werd beweerd in deze vlaag van religieus fanatisme, en nu "voor ons gestorven" zijn. "Ook deze messias is dood", jammerde men. "Dat het niet voor niets zal zijn." Ook de leden van de Lijst Pim Fortuyn (LPF) spraken over "het offer" dat hun leider "voor ons gebracht" had. Iemand scandeerde zelfs: "Pim is de nieuwe Jezus", waarop de massa antwoordde: "Jaaaaa!".
    Fortuyn werd direct tot martelaar verklaard en zelfs vergeleken met John F. Kennedy, Martin Luther King, Malcolm X en Desiderius Erasmus. In zijn nagedachtenis werd de verkiezingscampagne stilgelegd. Maar de stille tochten en de begrafenis werden door LPF tot pure propagandabijeenkomsten gemaakt. Ook in de media gingen de rechts-populisten gewoon door, zonder dat iemand hen nog werkelijk wilde of durfde tegen te spreken. Sterker nog, zelfs verklaarde tegenstanders wilden in Fortuyn plotseling geen racist meer zien en begonnen te spreken over zijn "verkwikkende" ideeëngoed. Fortuyn wilde onder meer bezuinigen op onderwijs en gezondheidszorg, mensen de WAO uitgooien, milieuwetten afschaffen en de grenzen sluiten. Hij minachtte moslims en vrouwen, en zelfs een flink deel van de kandidaten op zijn eigen lijst. De man die minister Borst "erger dan Bin Laden" noemde, wilde "de puinhopen van paars" aanpakken met een nog veel rechtser beleid. Sommigen zeiden dat Fortuyn belangrijke problemen aankaartte, maar misschien niet altijd met de juiste oplossingen kwam. Maar hij problematiseerde migranten en niet het racisme, de uitkeringen en niet de armoede. Hij had het over een gebrek aan veiligheid, maar niet over solidariteit. Maar zijn problemen waren de onze niet, niet die van links. Toch noemden LPF-ers Fortuyn "een held" die "de signalen van deze tijd begreep". Iedereen leek het er na de moord over eens: we moeten nu verder "in de geest van Pim". Het poldermodel van paars kon de vuilnisbelt op, want waarom zou men nog langer een consensussfeer in stand houden als links zo goed als verdwenen is? De sociaal-democratie als beheersingsmodel was verleden tijd. Fortuyn heeft laten zien dat de bevolking inmiddels ook voldoende direct via de media bespeeld en beheerst kan worden.
Last modified on vrijdag, 06 mei 2022 18:31
Read 69 times
Rate this item
(0 votes)

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

inloggen / registreren

Na registratie kun je o.a. aan het forum meedoen!

inloggen / registreren

Agenda

No events found.