
Of je nu op de barricaden staat voor het klimaat, voor de zorg of tegen racisme: je vecht tegen hetzelfde systeem van roofbouw en afleiding.
Terwijl de wereld om ons heen er voor niemand beter op wordt - met oorlog, een klimaatcrisis, steeds duurdere woningen, duurdere energie en onzekerder werk - slaagt links er niet in de agenda te bepalen of kiezers terug te winnen. De recente massale protesten tegen klimaatbeleid, woonbeleid, racisme en genocide hebben zich nauwelijks vertaald naar electorale verschuivingen. Dat is geen toeval. Het onderliggende probleem hier is dat links, van politieke partijen tot maatschappelijke bewegingen, geen gedeeld verhaal meer heeft. Geen gezamenlijk kader om deze verslechteringen te begrijpen.
Rechts laat op dit moment het tegenovergestelde zien. Het is de afgelopen jaren steeds succesvoller geworden, terwijl het tegelijk steeds verder losgezongen is geraakt van de feiten. De framing van GroenLinks-PvdA als ‘extreem’ of migratie als permanente ‘crisis’ zijn daar recente voorbeelden van. Het gaat ze dan ook helemaal niet om de feiten; wat rechts deelt, is een wereldbeeld. Van VNO-NCW en de VVD tot Vandaag Inside en de PVV klinkt steeds dezelfde kernboodschap: niet multinationals maar migranten ondermijnen de economie en niet radicaal rechts maar links en activisten bedreigen de democratie. Over hun onderlinge verschillen - Oekraïne, Europa, herbewapening, verzorgingsstaat - zijn ze relatief stil. Het gedeelde verhaal gaat voor.





