De agro-industrie houdt onze politiek in haar greep. De grote spelers in de agro- en veehouderijsector weten met slimme marketing, lobbyisten en grote geldstromen het landbouwbeleid naar hun hand te zetten. Hoe dit heeft kunnen gebeuren, ontdekt je in de onthullende documentaire Boerocratie, bezetting van het binnenhof. Kijk naar de opmerkelijke opkomst van de BBB en de internationale spelers die ons landbouwbeleid vormgeven.

Donderdagmiddag kwamen een paar honderd mensen samen tijdens een manifestatie tegen de sociale afbraak in Utrecht. De hitte speelde een rol in de beperkte opkomst, maar het is ook duidelijk dat de vakbondstop de manifestaties tijdens deze actieweek heeft onderschat. Onder deelnemers van de actie was de stemming strijdbaar.

Een belangrijk onderdeel van de deelnemers waren arbeiders uit de voormalige sociale werkplaatsen. Tijdens de manifestatie in Utrecht spraken we met twee vakbondsleden: Auke en Jorrit. Auke is kaderlid bij een sociaalontwikkelbedrijf (SOB): ‘ Op mijn bedrijf heb ik geprobeerd ruchtbaarheid eraan te geven, bijvoorbeeld door posters op te hangen. Maar ik krijg daar nog niet veel reactie op.’

Jorrit, zijn collega: ‘Onze doelgroep is de voormalige WSW, en dat heet nu SOB, de sociaal ontwikkelbedrijven. Maar het is heel moeilijk – en dat is eigenlijk al heel lang zo – om die mensen het gevoel te geven dat ze als ze ergens voor gaan staan erop vooruit kunnen gaan. Dat het helpt om hier aanwezig te zijn, want ze zien natuurlijk niet meteen resultaat. En dat is vaak het probleem. Ze kijken alleen op korte termijn en zeggen dan “het heeft geen zin”. Dan gaan ze misschien één keer mee en denken dan “ik zie niet gelijk resultaat”, maar ze zien nog niet het grote plaatje. Dat is vaak het moeilijke.’

lees verder

Nederland heeft een lange traditie van etnisch nationalisme, maar het racisme wordt nu zó trots uitgedragen dat zelfs Telegraaf-columnisten onrustig worden, ziet columnist Nadias Bouras. ’Alsof ze eindelijk ontdekken wat velen allang wisten: racisme kent geen eindpunt.’

Op conferenties krijg ik vaak de beste ideeën voor mijn eigen werk. Deze keer was ik in Parijs, in La Goutte-d’Or, een wijk in het 18e arrondissement aan de voet van Montmartre. Voor migratiehistorici is het een fascinerende plek: een van de bekendste migrantenwijken van Frankrijk, waar generaties nieuwkomers hun weg vonden. De locatie sloot naadloos aan bij het thema van de conferentie, die draaide om de gedeelde Joods-Arabische geschiedenis. Zowel de joodse als de islamitische aanwezigheid uit Algerije en Marokko heeft hier immers diepe sporen nagelaten.

Tijdens mijn wandelingen hoorde ik Frans, Arabisch, Tamazight, Wolof en talloze andere talen. Rond Barbès en Château Rouge liggen markten vol kruiden, groenten en producten uit Noord- en West-Afrika. La Goutte-d’Or wordt vaak geassocieerd met Algerijnse migratie, maar is in werkelijkheid een kruispunt van vele migratiegeschiedenissen. Daardoor voelt de wijk tegelijk mediterraan, Afrikaans en onmiskenbaar Parijs’.

Lees verder